olamıyor işte ,
dün gibi bu gün olamıyor ,
hep biz bir ayak çukurda ,
ruh berbat bir şekilde ayakta ,

susmalı , 
hep böyle kalmalı ,
kör olup dünyayı izliyor gibi olmalı ,
kalmalı ,
insan sadece bir karar da kalmalı ... 040

ya sen ? ...

korkuyorum kendimi kaybetmekten , her insan gibi korkuyorum ,
yaratılan kuldan değil korkumuz lakin korkuyorum o kullardan ,
kendimi kaybetmeme sebep olacak hadsizlerden korkuyorum ,
korkuyorum çünkü fitil ateşlendiğinde olur ancak sonumuz ,
ya mezarın derinlikleri ya da hapishanelerin karanlık köşeleri ,
çünkü korkuyorum ben sevdiklerimi kaybetmekten ,
ya kaybederim ya da kaybettiririm ben kendimi kaybedince korkumdan, sevdiklerim için ... 040

zordu , zorlandı ...

susmalısın çocuk ,
belki de kusmalısın ,
içindeki şu lanet zehri boşaltmalısın ,
dünya döndükçe senin başın dönerdir belli .

ve sen hala daha yaşarsın bu çileyle ,
gönülleri patlattın ve patlatıldın ,
bilmez kimseler ,
bilemez hayallerindeki katilleri , 
faili meçhul cinayetleri ,
çırılçıplak kalan günahları bilemez .

bilen var bilirsin sen ,
öyle bir karanlık ki o bilenle konuştuğun yerler ,
ürker en yiğit olan oralara adım atmaya ,
lakin sen attın , atıldın atıldırıldın .

kader , keder bütünleşti sende ,
sen hala aynı dertte .
dünya yaşlandı sen hep genç aynı bedende ,
kullanılan silahlar değişti hele ki mermiler ,
bedenin küflendi sen hala aynı  ... 040

daha gün doğmadı ,
sular durulmadı ,
sensizlik diyen şairin yırtılmadı daha mürekkep kefeni ,
susmadı her sabah öten horoz daha ,